Logo destemvandordt.nl


ASz
ASz (Foto: Ferry)

Je voelt je echt thuis in het 'huis'

Ik geef toe, een vreemde titel voor een artikel en dat vraagt om uitleg. Voor de medewerkers van het Albert Schweitzer ziekenhuis is het gewoonste zinnetje van de wereld. Er wordt niet gesproken over het ziekenhuis, maar over het “huis” waarin en waarvoor zij werken. Dit heeft voornamelijk te maken omdat de sfeer en inrichting ook echt als een huis aanvoelt.

Door: Ferry Visser

Huisregels
Dat het ziekenhuis een week geleden een maatregel moest treffen om de bezoekers en patiënten er op te wijzen dat er een gedragsprotocol is opgesteld, is eigenlijk te triest voor woorden. Helaas was dit echt nodig. Aan de andere kant niet zo verwonderlijk dat ook een ziekenhuis regels heeft. Iedereen heeft thuis immers ook regels waaraan hij/zij zich aan dient te houden. Op alle verdiepingen en afdelingen hangen fraaie bordjes met de “huisregels”, die u op de website van het huis nog eens rustig kunt nalezen (www.asz.nl/gedragscode).

Fotowanden
Maar natuurlijk zijn er veel meer zaken die ons doen denken aan een huis. Het ziekenhuis werd een aantal jaar geleden opgevrolijkt met prachtige fotowanden met als thema “Dordrecht”. Waar je ook komt, er is altijd een muur die je aandacht trekt. Eigenlijk begint het al in de centrale hal bij de liften. De Grote Kerk “beklim” je met de lift.

De verantwoordelijke persoon voor de fotowanden is Jeske Weerdesteijn. Zij is de ‘binnenhuis-stylist’ die de foto’s selecteert en er verhalen bij schrijft. De foto’s zijn veelal van de hand van de Dordtse filmmaker en fotograaf Fokko van der Straaten. Met veel zorg en precisie worden de bekende Dordtse monumenten en straattaferelen op de muren van de poli’s en afdelingen geprojecteerd.
Het Albert Schweitzer ziekenhuis in Zwijndrecht wordt overigens op dezelfde fraaie manier opgesierd met onder meer de watertoren, het Beeldenpark en het Kijfhoekkerkje. Die foto’s zijn genomen door inzenders van buitenaf.

Gelukkig - we blijven positief - komt niet iedereen op alle afdelingen, maar eigenlijk mis je dan best veel van de huiselijke sfeer en de prachtige foto’s van de oudste stad van Holland.
Moet je voor een röntgenfoto of naar de “Breast Clinic” dan waan je je niet echt in Dordrecht, maar weer wel in het Dordtse museum Van Gijn. Zelfs de stoelen en tafels zijn aangepast alsof je bij meneer en mevrouw van Gijn binnen zit.

Erasmus MC
Het “huis” heeft ook een doorloop naar het Erasmus MC. Mensen uit onze stad hoeven niet altijd meer naar Rotterdam en krijgen hun bestraling dichter bij huis. Bij het aanmelden kom je echt niet in Rotterdam, maar kun je rustig plaatsnemen op een stoeltje op het Scheffersplein. Het enige wat eigenlijk ontbreekt zijn de echte terrasstoeltjes en tafeltjes en de zo geprezen of verfoeide keitjes. O ja, de bediening mag je zelf regelen.
In het ziekenhuis liggende patiënten en patiënten die “van buiten komen” wachten op hun oproep in een speciale ruimte. Ook in deze ruimte ruik je en zie je de vernieuwing van een modern huis. Een ouderwetse puzzel op de tafel zorgt wederom voor het huiselijke sfeertje. Het is eigenlijk een familiepuzzel, want veel bezoekers en patiënten zitten geregeld rond de puzzel en denken niet even aan “de puzzel van het leven”.

Als vrijwilliger bij de afdeling patiëntenbegeleiding maak je wel eens mee dat je een patiënt met bed naar de bestralingskamer mag brengen. De eerste keer vond ik het idee heftig, maar eenmaal “binnen” was ik niet de enige die - ondanks de ziekte - iets vrolijks wilde uiten. Je rijdt met het bed door een imponerend duinlandschap. Je voelt als het ware de wind ruisen tussen het helmgras. Zo mooi!

Afdelingen en poli’s
Waar je ook komt, overal zie je foto’s waar je iets in herkent. De molen “Kyck over den Dyck” is ook zo’n Dordtdingetje waar je niet om heen kan als je naar het Maag-, Darm- en Leveronderzoek moet. Het bloedprikken gebeurt onder het oog van een schilderij van Jan Toorop. De mensen die drie keer of meer per week moeten dyaliseren staan of zitten oog in oog met galopperende paarden, een mooi ijsvogeltje of een vlucht ganzen.
Bij de poli geriatrie zie je vooral voorwerpen die oudere mensen snel herkennen. Hier is wederom goed over na gedacht. Vooral Dordtenaren herkennen bij binnenkomst meteen het werk en de foto van de Dordtse schrijver Cees Buddingh.
Op de afdeling klinische geriatrie zijn de foto’s ook heel bewust opgehangen. “Oud en nieuw Dordrecht” hangen naast elkaar. In de huiskamer valt de enorme fotowand met een boerderij uit de Dordtse Biesbosch op. Deze wand brengt je echt terug in de natuur en dat spreekt de oudere patiënten natuurlijk enorm aan.
Ga je naar de afdeling G1 (opname cardio) dan lijkt het alsof je even moet bukken om naar binnen te gaan. De deur - van het museum Van Gijn - gaat namelijk iets anders open dan gedacht.
Bepaalde wachtruimten zijn echt blikvangers! Je zit op een heerlijke Chesterfield bank of stoel met op de achtergrond een foto van een oudhollandse kamer. Een kastenwand met antieke vazen en andere museumstukken zorgt er voor dat je spontaan terug in de tijd gaat. Je gelooft je eigen ogen niet, maar echt …. het is waar!

Liften en tochtdeuren
De liften aan het eind van de centrale hal zijn het afgelopen jaar allemaal vernieuwd. Eenmaal binnen, wordt iedereen letterlijk en figuurlijk in de boot genomen. Je staat namelijk echt op een boot, inclusief de bijbehorende vloer die ervoor moet zorgen dat je niet uitglijdt voor het geval het mocht stormen met hoge golven. Sommige patiënten raken echt in vervoering en vragen of ze even aan het stuur van de boot mogen zitten. Zo echt!
Loop je naar een verpleegafdeling dan moet je eerst door een tochtdeur. Ook die deuren zijn vaak voorzien van een herkenbaar Dordts tafereel.

Het spreekt vanzelf dat er ook prachtige havengezichten te zien zijn. Je komt echt ogen te kort in “het huis”. Het maakt niet uit of je nu in het oude of in het nieuwe gedeelte komt.


Het mag duidelijk zijn dat het Albert Schweitzer ziekenhuis er alles aan heeft gedaan om het iedereen naar zijn/haar zin te maken en om de huiselijke sfeer, die men op het moment van opname zo gaat missen, te compenseren. Het is een gegeven: “Plaatjes zeggen meer dan woorden! Het is echt waar! Je voelt je echt thuis in het huis”.

Reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox