JDKTBA
JDKTBA (Foto: Ferry)

Johan Derksen Keeps The Blues Alive

Dordrecht - Na de succesvolle theatershow “Johan Derksen en de pioniers van de Nederpop”, betrad één van de ‘smaakmakers van Voetbal Inside` met een geheel nieuw programma over zijn passie ‘de blues’ het podium van Schouwburg Kunstmin.

Door: Ferry Visser

De zaal vol bluesliefhebbers maakte een reis naar het begin van de jaren zestig, toen ‘The British Invasion’ - de "vloedgolf" van Britse bands die in de jaren zestig Amerikaanse bands en blueslegendes als John Lee Hooker, Muddy Waters, Chuck Berry en B.B. King in de hitlijsten overschaduwde - de wereld veroverde.
Het gevolg was de opkomst van Nederlandse bluesbands als Cuby + Blizzards, Bintangs, Livin’ Blues en de Oscar Benton Blues Band.

De try-out van Johan Derksen Keeps The Blues Alive vond op 24 september 2017 plaats in zijn tegenwoordige woonplaats Grolloo. In dit, door de inmiddels overleden Harry Muskee en Johan groot gemaakte bluesdorp, zal op 8 en 9 juni ook het Holland International Blues Festival weer plaatsvinden. Het ‘vangnet’ van Johan Derksen is behoorlijk groot, want zelfs ‘Ringo Starr and his All Starr Band’ zal er optreden.

‘Voorgerecht’
Toeval of niet, ik vond het in ieder geval best grappig dat er iemand in het AD bij de rubriek “Brieven van lezers” van zich af beet. Hij bezocht vorige week zaterdag 3 maart in Spijkenisse het theaterprogramma ‘Johan Derksen Keeps The Blues Alive’ en had zich geërgerd aan de telefoonterreur. Zoveel zelfs dat hij met moeite kon genieten van de bluesartiesten op het podium. Toen hij zijn ‘naaste buren’ vroeg om de mobiel weg te doen kreeg hij als antwoord, dat hij zich nergens mee moest bemoeien.

Voor mij een reden om ook naar het AD te schrijven. Ik gaf de man groot gelijk, maar niet in alles. Hij gaf als tip om bij de ingang van de schouwburg alle mobieltjes te laten in te leveren. Omdat ik een week later ook naar Johan Derksen met zijn bluesjongens zou gaan en het idee om mobieltjes in te leveren een utopie is, stuurde ik een ander idee. Dat gastheer Johan, op de door hem bekende satirische wijze, het publiek even kenbaar maakt dat muziek vooral bedoeld is om naar te luisteren. Dat het programma geen begrafenis is, maar dat we met z’n allen uit piëteit naar de inmiddels overleden blues grootheden en de huidige artiesten, de mobieltjes uit zetten.
Omdat mijn reactie op een artikel over “bewegend leren op de basisschool” de dag ervoor geplaatst werd, zat het er dik in dat mijn ‘bluesinzending’ het niet zou halen. Daarom stuurde ik mijn inzending een dag later naar Johan’s impresariaat.

Zonder mijn mobiel fietste ik zaterdagavond naar de schouwburg.

'Hoofdgerecht'
The Clarks opende het programma met het nummer ‘Long Tall Sally’. Little Richard nam het rocknummer al in 1956 op. The Beatles kwamen in 1964 naar Nederland en brachten dit geweldige nummer ook meteen uit. Ook in 2018 ging het nummer er in als koek.
Jan Becking ging verder met Bobby Parker’s ‘Steal Your Heart Away’. “De man met de hoed” zingt en begeleidt zichzelf met zijn gitaar. Hij krijgt assistentie van toetsenist Roel Spanjers en zorgden er samen voor dat de (blues)toon gezet werd.

Johan Derksen verscheen voor het eerst op het toneel. Zoals we inmiddels van hem gewend zijn zat hij weer goed in het - wel of niet - gesponsorde pak met daaronder zijn huismerk: opvallende knalrode schoenen. Zijn taak was vrij eenvoudig. Hij zou de verschillende ´Bluesbrothers and sisters` aankondigen en indien nodig, voorzien van een aantal anekdotes.

Helaas voor mij had Johan’s “klusjesman” zijn boodschappen niet goed gedaan. Ik hoopte op een “En waag het niet om die klote mobieltjes voor de dag te halen! Ik gooi je er gelijk uit en reken er op dat ik iedereen in de gaten houd!” Mijn luchtbel en droom spatte uiteen. Ik moet meteen aan toegeven dat “wij Dordtenaren” blijkbaar toch goed opgevoed zijn. Wat een piëteit! De mobieltjes bleven vooral in de zak.

Michel van Dijk wordt aangekondigd als oud bandlid van Les Baroques en Alquin en zingt o.a. een cover van The Nashville Teens. Het nummer ‘Tobacco Road’ uit 1964.

Er volgt nu een medley van the Spencer Davis Group met o.a. ‘Gimme Some Lovin’ en ‘Keep on running’.

De overleden blues harpist (mondharmonica) John Lagrand (van Livin’ Blues) wordt geëerd door Pieter “Big Pete” van der Pluijm. Hij zingt en speelt een aantal nummers van de band van Van Morrison, ‘Them’. Natuurlijk kreeg hij de handen op elkaar bij het nummer ‘Goria’!

De toetsenist Roel Spanjers laat ons horen dat hij niet voor niets is meegekomen. Hij haalde echt alles uit ‘zijn kast’.
Voor dat we er erg in hadden stond Michel van Dijk weer op het podium en bracht samen met Big Pete een medley van oude Rolling Stones nummers. (Come On, If You Need Me en Little Red Rooster.)

Het werd nu de hoogste tijd om The Clarks voor te stellen. Voor de muziekliefhebbers van de ‘Pioniers van de Nederpop’ waren het geen onbekenden. Ze werden één voor één in het zonnetje gezet. De bandleden: Micha Hasfeld op gitaar/vocals en bluesharp, Jan Becking-gitaar/vocals/bass, Peter van Schie-gitaar/vocals/bass, Peter van Rhijn-drumms, Ron Knoester-gitaar/vocals/bass zijn al zo´n 34 jaar bij elkaar.

Johan stelde de Nederlands nieuwste blues-diva AJ Plug voor. Sandra heeft volgens Johan Derksen ‘een bek als een scheermes’ en ‘zingt als de brandweer’ en komt uit Katwijk. De uitdrukking ‘Zingen als een brandweer’ was nieuw voor mij, maar na het tweede nummer werd het me wel duidelijk. “Een beetje Tina Turner”, zei ik tegen mijn buurman. Voordat ik mijn indruk kreeg bevestigd zong zij eerst nog met Roel Spanjers op de toetsen een blues uitvoering van ‘Close To You’ (The Carpenters). Haar laatste nummer was ‘Nutbush City’ van Tina. Het alarmsignaal om 12 uur en op de eerste maandag van de maand kan in Katwijk in ieder geval vervangen worden. Na de gemeenteraadsverkiezingen van 21 maart weten we vermoedelijk meer. In ieder geval de moeite waard om AJ Plug voor te dragen.

Bij een optreden van Golden Earring roept Barry Hay keihard door de zaal: PAUZE!
Johan Derksen deed toch iets genuanceerder. Heel discreet verontschuldigde hij het publiek dat de al wat oudere muzikanten na een uur spelen toch echt een plasje moesten doen. De zaal stroomde langzaam leeg op zoek naar een drankje en voor een plasje.

Na de pause klinkt meteen ‘Still Got The Blues’ van Gary Moore. Daarna brengt Michel van Dijk een medley van The Animals van Eric Burdon. Met o.a. ‘Bring It On Home To Me’ en ‘The House Of The Rising Sun’.

Johan Derksen heeft altijd gezegd dat zijn Nederlandse bluesheld, de inmiddels overleden Harry Muskee is. Zijn trouwe gitarist Erwin Java was er wel. Bovendien kwam er nog een ‘brandweer’ bij. Deze dame kwam uit de Verenigde Staten. Alles was mooi aan deze vrouw! Kat Riggins had elegance, zong prachtig en had een performance dat klonk als een klok. Ze bracht o.a. het nummer ‘I’ll Rather Go Blind’. Het nummer dat we kennen van o.a. Chicken Chack en Joe Bonamassa. Het publiek klapte driftig mee met het nummer “Let It Shine’. Kat had blijkbaar een mini-cursus Nederlands voor beginners gevolgd. Na ieder nummer klonk er een bescheiden “Dank u wel”. Het was gewoon vertederend. Erwin en Kat vormden ook een ‘paar apart’. Soms leek een bluesnummer meer op een vraag en antwoord spel. Kat ‘zong’ haar vraag en Erwin gaf dan antwoord met zijn gitaar. Kat zong ook een nummer dat zij opdroeg aan iedereen die vindt dat je veranderingen moet toepassen als je dit met elkaar kunt doet. Ergens aan de ‘overkant’ is een wit huisje waar iemand zit die denkt dat hij al dat soort zaken alleen moet doen. Het nummer ‘Change Is Gonna Come’ voelde aan als een protestsong. Ze ging er zelfs voor door haar knieën. Het mini-optreden met maar liefst zes nummer was voor iedereen een genot. Waar haalt die Derksen zulke artiesten toch vandaan!

Michel van Dijk zong daarna een medley van The Pretty Things. (o.a. Roadrunner, Don’t you feel I Crying) Big Pete ondersteunde Michel met zijn mondharmonica.

Het werd tijd voor de finale en als er nu iemand verrassend was dan was het toch wel - zonder anderen tekort te doen - Theo van Es. Zelf kom ik uit de tijd van zijn ‘Shoes’. De tijd waarin Johan Derksen nog niet met rode schoenen rondliep en The Clarks nog niet op ‘Clarks ’liepen. The tijd van ‘Osaka’, ‘Standing and Starring’ en ‘Nanana’. Deze man heeft een enorme muzikale metamorphose ondergaan. Theo heeft een echte bluesstem. Johan Derksen zegt zelf: “Theo is blues!” Bewust schrijf ik niet over zijn gezongen nummers. Theo moet je zelf horen en zien. Eigenlijk geloof je je eigen ogen en oren niet. Bij het nummer ‘Glory Hallelujah’ stond het hele podium vol. Alle artiesten van vanavond werden gefêteerd op bloemen. Het publiek kreeg ook waar ze stiekem op hoopten. Een toegift: ‘Unchain My Heart’.

'Nagerecht' – ditjes en datjes -
Verder valt er te vermelden dat het programma helemaal was uitverkocht. Natuurlijk niet verrassend, want Johan Derksen zorgt er iedere week weer voor dat hij tijdens Voetbal Inside zijn ‘bluesminuutje’ meepakt.

Voor de bluesliefhebbers in deze regio zijn er een aantal herkansingen. Op 22 maart komen zij in Breda aan hun trekken en op 29 maart in Rijswijk. Daarna vertrekt de Blueskaravaan vooral naar het oosten en zuiden van ons land. Tussenstops in mei en juni: 23 mei (Alphen a/d Rijn) en op 26 mei (Gouda) Op 2 juni (Delft) en 3 juni (Den Haag) komt de Blues weer naar de Randstad.

Er was een hele gang ingeruimd voor allerlei merchandising. Er was echt van alles! T-shirts, LP’s, CD’s, DVD’s, boeken en badjassen. Vreemd genoeg ontbrak zijn Voetbal Inside onderbroeken line. (De onderbroekenlol was alleen op het podium.)

Als ik e.v.t. in mijn volgend leven bij de brandweer ga werken dan weet ik welke sirene er op de auto mag. Ik kies dan toch voor het Amerikaanse model.

Alle artiesten waren ‘aaibaar’. Niemand was te beroerd om ergens een handtekening op te zetten. Er was zelfs een mini-concert voor Cat Riggins. Ja, u leest het goed “voor” Kat! Terwijl zij een CD voorzag van een handtekening zong de man - ik noem nu even geen naam - ineens het nummer ‘You are so beautiful’. Kat keek op en sprak glimlachend de mooie woorden: “Dank je wel”.

Daarna restte mij alleen nog een reis met het gezicht naar beneden richting garderobe. Ik moest en zou op zoek naar de rode schoenen van Johan Derksen. Ik had een prangende vraag en alleen hij kon die beantwoorden. Ik miste iets. Iets belangrijks, want waarom geen medley van Cuby? Erwin Lava was er toch ook?
Vermoedelijk had Johan zijn schoenen uitgetrokken of was al richting Grolloo vertrokken. Dordrecht – Grolloo is toch zo’n 220 km en ‘moeders doet rond een uur of 1 toch echt het hok op slot’. Ik had dus pech. Bovendien zal Johan toch vermoedelijk geantwoord hebben:”Cuby? Wist je dan niet dat Harry al een poosje dood was?”

Wat hebben wij een machtige bluesavond gehad!

Uit piëteit naar de inmiddels overleden blues grootheden en de artiesten die vanavond op het podium stonden, heb ik geen foto’s gemaakt.

Meer berichten




Shopbox