Afscheid Geoffrey
Afscheid Geoffrey (Foto: Ferry)

'Mister Speciaal Onderwijs' , Geoffrey Versluis stopt na 43 jaar

Dordrecht - Directeur Geoffrey Versluis heeft afscheid genomen van Het Kompas, de school voor speciaal basisonderwijs. 

Tekst en foto's Ferry Visser

Het grote meester Geoffrey interview
De kinderen vroegen zich het één en ander af, maakten een aantal vragen en kaatsten de bal terug bij ‘hun’ meester.
Na het lezen van dit interview krijgt iedereen een heel goed beeld van deze meester, die zijn hart toch wel verloor aan het speciaal onderwijs.

1.Hoelang ben je directeur van het Kompas geweest en wat heb je daarvoor gedaan?
Vanaf de PABO in 1976 heb ik in het onderwijs gewerkt. De eerste 20 jaar heb ik met veel plezier op de Mytylschool ‘de Vlij’ gewerkt. Een school voor speciaal onderwijs. Daarna werd ik in 1998 directeur op de Weizigtschool in Krispijn en nu al enige jaren directeur op SBO Het Kompas.

2. Waarom heb je gekozen om directeur te worden van een SBO?
Ik heb daar lang over nagedacht, maar kan niets anders bedenken dan dat ik dat erg leuk vind. Ik vind de kinderen op het Kompas, gezien hun voorgeschiedenis allemaal kanjers. Zij zijn in staat ondanks allerlei beperkingen een positieve instelling te behouden. Er wordt bij ons op school veel gelachen, maar er is ook tijd voor serieuze gesprekken. Onze leerlingen zijn geen opgevers, gaan uitdagingen niet uit de weg en hun inzet is groot. Rekening houden met elkaar en een balans vinden tussen je eigen belang en die van de groep maakt deze kinderen sociaal vaardig. Dat kan alleen maar als je de goede leerkrachten hebt. En dat hebben we. Leerkrachten, die iets extra willen en kunnen, begrip hebben voor de leerlingen en hun ouders, een aantoonbare toegevoegde waarde hebben, niet snel opgeven maar vooral naar de kinderen blijven kijken. Kinderen moeten gezien worden. Gedrag moet leidend zijn en komt op de eerste plaats. En als je maar voldoende vertrouwen hebt in de leerlingen en daarnaast ambitieuze doelen stelt zet dit team een mooie school neer met voor iedereen een passend aanbod. Nou, wie wil er geen directeur zijn van zo’n school!

3. Hoe oud was je, toen je begon met lesgeven?
Ik was twintig toen ik voor het eerst voor de klas stond. Heb in die periode veel geleerd door mezelf ook fouten toe te staan. Hoewel ik als meester niet zoveel veranderd ben. Een goede relatie met alle kinderen, gebaseerd op vertrouwen, met veel plezier, optimisme en uitdaging. Voor mezelf en voor de kinderen.

4. Wat vond/vind je leuk aan het meester zijn?
Ik denk dat basaal bij lesgeven, onderwijzen, opvoeden en met mensen omgaan is, dat je een optimistische levensstijl moet hebben en een basaal vertrouwen in de mogelijkheden van de ander. Als je daar scherp op blijft is de vormende waarde voor jezelf groot. Ik ben wie ik ben dankzij mijn onderwijservaring en moet daarvoor al die kinderen, al die ouders en al die collega ‘s dankbaar zijn voor hun toegevoegde waarde. Zonder dat was ik niet geworden wie ik ben. En zonder arrogant te willen zijn, ben ik best wel “blij met mij”.

5. Wat ga je doen als je met pensioen bent?
Voorlopig niets en als me dat bevalt blijf ik dat doen. Ik verwacht dat niet en denk dat er al vrij snel allerlei dingen gaan gebeuren. Dat kan ook van alles zijn. De enige voorwaarde die ik daaraan stel is dat ik ze leuk, zinvol moet vinden.

6. Wat ga je missen van het onderwijs - en wat niet -?
De dynamiek en de levendigheid. Geen enkele dag is anders en het gaat nooit zoals je gepland had,. Dat onvoorspelbare vond ik nog het leukste. Dat betekent dat ik ook niet erg van het “plannen” ben. Mijn ervaring is dat als dingen gaan zoals je van tevoren gepland hebt, je in ieder geval een dosis geluk hebt gehad. De wereld is veel minder maakbaar als we denken en dat betekent dat ik persoonlijk altijd moeite had met de “planlast” op school. Een control cultuur betekent o.a. veel praten en overleggen. Mijn stellingen “praten helpt niet” en “praten is vaak een zwak excuus voor uitstel” onderschrijven dat wel. Je kan beter iets gaan doen!

7. Wat zou je anders doen als je iets uit je loopbaan over mocht doen?
Zou ik het zo weer doen? Of zou ik het zo weer doen? Keuzes die ik gemaakt heb (groot of klein) zijn volgens mij altijd de beste keuzes geweest. Zo niet had ik het wel anders gedaan.

8. Wat is het minst leuke en het leukste dat je hebt meegemaakt op het Kompas?
Deze vraag is zo moeilijk te beantwoorden! Dit, omdat zulke gebeurtenissen niet te vatten zijn in ‘leuk’ en ‘niet leuk’. En ik wil verder niemand vervelen met “ leuke verhalen”. Het is belangrijk dat we (onderwijsmensen) onze betekenisvolheid blijven ervaren. Wat anderen er ook van vinden. De meester en juf doen er toe. Ze zijn van invloed op alle kinderen van de klas. En jammer genoeg telt dat niet alleen voor je liefste juf of meester. Ook je slechte meester en juf ervaringen kunnen bepalend zijn voor de rest van je leven. Gelukkig ervaar ik in mijn omgeving veel goede meesters en juffen, die leuke dingen doen.

Afscheidstournee
In het diepste geheim had het team met de kinderen een wel héél speciaal programma georganiseerd! Meester Geoffrey kreeg een lesrooster in zijn handen gestopt en daar diende hij zich maar mooi aan te houden! Vanaf kwart voor negen tot kwart voor twaalf werd hij in sneltreinvaart geëntertaind in maar liefst elf groepen.
De kinderen van juf Jennifer waren best wel wat gespannen toen de meester met zijn gitaar binnen kwam wandelen. Maar wat ze niet wisten was dat de meester het zelf ook best een beetje eng vond. Het ijs brak heel snel en na het uitpakken van de cadeautjes werd er een heus “meester Geoffreylied’ gezongen. Niet gewoon, maar zelfs in canon! En ja, natuurlijk pakte de meester zijn allerbelangrijkste ‘vriend’ - zijn gitaar -, erbij.
Bij juf Anne en juf Emma werd het een dolle boel. Geoffrey kreeg een gesigneerde gitaar en kon er warempel ook nog op spelen! Daarna pakten de kinderen ook hun instrumenten en zongen ze net zo lang tot de kelen schor begonnen te worden. De toegift was natuurlijk weer van de meester zelf. Gitaar erbij en ook in deze groep zong hij het liedje: ’Ik heb zo’n zin om …..’ .
De kinderen van juf Marijke en juf Wilma verwelkomde de meester met een muis en die woonde een heel groot huis. Ineens werd de meester de muis en daar stond hij dan achter zijn huis! Er was ook een vlinder en onder een tafel lag een hond. Die kon blaffen wat hij wilde, de muis was lekker niet bang! De muis maakte aan het eind van het toneelstuk heel veel vriendjes. De kinderen veranderden namelijk in hele lieve poesjes. Blijkbaar wisten de kinderen dat meester Geoffrey van snoep houdt en daarom kreeg hij maar liefst twee potten met snoep. Het was heel leuk en lekker dat de meester de kinderen trakteerden uit de pot met zure snoepjes. Dat werd dus een feest met zure gezichten. Hier geen tijd voor een liedje met de gitaar, maar een hug of een high five was een geweldig!
Bij juf Melanie waren er natuurlijk ook mooie en lekkere cadeautjes en moest de meester deelnemen aan een quiz met best moeilijke vragen. Maar de vraag of meester Geoffrey aardig en lief was, werd gelukkig goed beantwoord.
De kinderen bij juf Judith werden verrast met de eerste fototaart en jullie raden natuurlijk wel wie daar opstond! Behalve cadeautjes kreeg de meester een hele mooie doos. Niet zomaar een doos, maar een ‘Verveeldoos’! Dankzij de kinderen hoeft de meester zich niet meer te gaan vervelen op zijn vrije dagen. Voor iedere dag was er wel een leuke activiteit.
Meester Juriaan en juf Judy zaten met hun groep met smart te wachten op de komst van de pensionado, maar ja, wat wil je als je overal zo leuk wordt beziggehouden!
Het rook al heerlijk naar soep en ja hoor! Daar kwam het eerste cadeau: een schort met alle namen van de kinderen. De groep verhuisde heel snel naar de keuken en daar moest Geoffrey een bekwaamheidsproef ondergaan. In de soep hoorde nog selderie en dat mocht hij doen. Niet verwacht misschien, maar het eerste wat de meester deed, was zijn handen wassen en daardoor verdiende hij ook nog eens zijn ‘meester kok diploma’ met de daarbij behorende pollepel-set. De groep stelde ook nog een ‘Groot Genietenboek’ samen met daarin de heerlijkste gerechten.
De groep van meester Hans had een mooi versierde trommel. Het was een 'terugbliktrommel' De trommel werd gevuld met leuke herinneringen aan meester Geoffrey. Maar er kwam nog een verrassing! Meester Hans had een mooi lied geschreven en werd nu door de hele groep met volle borst meegezongen. Na het lied moest meester Geoffrey een paar keer slikken en wat kippenvel wegstrijken.
Juffrouw Inge had de regie gewoon uit handen van een leerlinge gegeven en zonder aarzelen presenteerde zij een quiz met puzzel. Uitgebreid ging de meester in op twee vragen. Namelijk ‘Wat vond u vroeger het vervelendst en wat het leukst op school.
Er volgde in een doodstille klas een zielig verhaal van een mannetje van 10 jaar die onterecht straf had gekregen en dat hij zo bang was van die meester die hem de schuld van iets gaf. En diezelfde jongen vertelde ook dat zijn leukste moment op school toch de verliefdheid op zijn juf was. In deze groep kwam ineens een zin naar voren die ik wilde gebruiken voor de titel van dit verslag: ‘Zijn school houdt van kinderen’. Een echte nadenker, zo mooi! De groepshug werd ook in deze groep een succes.
Bij juf Ilse en meester Derwin werd er ‘gekahoot’. Een soort internetquiz die de kinderen zelf hadden verzonnen en waarbij iedereen - als je inlogde - aan mee kon doen. Gelukkig schreef meester Geoffrey voor alle kinderen een soort handleiding voor het leven. Eén van zijn adviezen was: “Fouten maken moet.” Tijdens de quiz liet de meester nog eens zien dat ook een meester fouten kan maken. Er was ook een groepscadeau in de vorm van een prachtige fotokalender.
In de groep van juf Neeltje kreeg Geoffrey een prachtig beschilderde glazen pot die later werd gevuld door zelfgeschreven ‘elfjes’. Er was ook een mooie fles blauwe wijn. Schudde je de fles dan leek het wel of er allemaal wolken in de wijn ontstonden.
In deze groep verklapte meester Geoffrey twee adviezen voor de kinderen. Het ging over het ‘gedrag’. Dat je nooit iets bewust of expres doet. Dat je soms pech en geluk hebt, maar dat nadenken over iets, je veel ellende kan besparen. Daarna kregen we een rondje ‘poep’. Poep staat gelijk aan het woordje ‘vervelend’. ‘Er zijn altijd wel dingen die vervelend, en dus poep zijn’. Poep moet je zelf opruimen, niemand gaat je daarbij helpen. Je moet je eigen poep opruimen, hoe vervelend het ook is. Dus los je eigen problemen op en verwacht dat ook van een ander.
De kinderen van Juf Hester hadden ook hele lieve gedichtjes gemaakt. Meester Geoffrey trok een stokje en noemde de naam van het kind. Maar niemand deed zijn mond open. “Dat kind zit niet in onze groep meester Geoffrey!’ “O nee? Luister dan nog eens goed. Newo!” Het kwartje viel en Owen mocht zijn elfje voorlezen. De meester kreeg ook een prachtig fotoalbum met alle kinderen en hun ‘elfje’. Nog even een hug, high five of en een knuffel en toen was het feest voorbij.

Smikkelen en smullen
Het feestje ging voor de kinderen ook tussen de middag door. Op het schoolplein stond ineens een snackkar en alle kinderen werden getrakteerd op patat en een snack.

Er was nog één grote verrassing voor de meester. Om half twee zongen alle kinderen meester Geoffrey op het speelplein toe en daarna mocht hij van de nieuwe directeur Kitty de Bruin eindelijk een keertje op de tafeltennistafel staan. Na een, ‘Eén, twee, drie!’, onthult de meester een naambordje. De nieuwe zandbak krijgt namelijk de naam van meester Geoffrey.

Om twee uur volgde er nog een drukke receptie met de ouders en werden vele bedankjes en cadeaus overhandigd. Vanaf vier uur kwamen vele OPOD collega’s en oud-collega’s, familie en andere kennissen naar BSO Het Kompas. De catering draaide op volle toeren. Niek Barendregt, Voorzitter College van Bestuur Openbaar Primair Onderwijs Dordrecht bedankte Geoffrey voor zijn inzet en de leermomentjes.
Daarna volgde geen afscheidsspeech van tien velletjes, maar hield de pensionado het heel kort. Maar het mooist was toch dat hij vandaag zoveel liefde gevoeld heeft. Dat de kinderen hem soms kippenvel hadden bezorgd.
Het team had het allerlaatste woord en deed dit zingend en zongen Geoffrey vooral ‘Succes’ toe.


Memories van de schrijver
Het grappige is dat ik Geoffrey ook van andere activiteiten ken. In de jaren 80 werkte mijn vrouw op de toenmalige Weizigtschool. Ze kwam op een dag thuis met de mededeling dat zij een weekendje op ‘schoolreis’ ging en ik mocht ook mee. Toenmalig directeur Ben van Es zegt: “Het weekend Woldhuis was bedoeld voor alle teamleden met partner, de ouderraad en de MR (Geoffrey was hier als ouder voorzitter van) om kennis te laten maken met het programma van alle kinderactiviteiten van de groepen zeven en acht, die om het jaar in ‘Het Woldhuis’ plaats vonden.” Voor de kinderen stond zo’n ‘leerkamp’ onderzoekend leren in alle activiteiten centraal, passend bij de nieuwsgierigheid van kinderen.
Maar wij waren geen kinderen en gaven af en toe een leuke draai aan het ‘nieuwsgierig passend onderzoeken’. Het werd me het weekendje wel zeg! Natuurlijk deden we onder begeleiding van een kenner het benodigde veldwerk, maar het meest genoot ik van de verschillende mensen die ik tijdens dit weekend mocht leren kennen. De tijd van de schoolkampen en jeugdherbergen kwam weer even terug. Er werd van alles verstopt en ja, ook kussengevechten! We kookten zelf ons potje en deden ’s avonds spelletjes, vertelden moppen en zongen met gitaarbegeleiding van Geoffrey en ondergetekende ‘onze klassiekers’.

De tweede keer dat ik Geoffrey meemaakte was als fotograaf en ‘Manusje van alles’ tijdens een heel ander gebeuren. In 2010 bedachten een aantal onderwijsgevenden van stichting OPOD een plan om alle leerlingen van het openbaar onderwijs in te zetten voor een goed doel. Het goede doel werd ‘Stichting Roparun’. Het motto was: ‘Leven toevoegen aan de dagen, waar vaak geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven” .
Het OPOD Roparunteam bestond uit heel veel directeuren en leerkrachten die op hun manier een steen (was echt geen steentje!) konden bijdragen tijdens de 520 km estafette marathon van Parijs naar de Rotterdamse Coolsingel. En natuurlijk was Geoffrey daar ook bij! Samen met Ruud Wagemans vormde hij de helft van het fietsenteam dat om en om ongeveer zes uur op de fiets zat om de hardlopers voor en achter te begeleiden door Frankrijk, België en Nederland. De inspanningen waren niet voor niets geweest, want alle kinderen van het openbaar primair onderwijs brachten maar liefst 107.000 euro bijeen.
Eén keer deelnemen aan zo’n ‘monsterrace’ was mooi geweest voor Geoffrey, maar hij vindt het prachtig dat hij binnen zijn school twee teamleden heeft die sinds 2010 nog steeds deelnemen aan de Roparun. Juriaan Roede (hardloper) en Judy Weber (fietser) gaan dit jaar tijdens het Pinksterweekend voor hun 10e medaille.

De laatste keer met Geoffrey was vandaag en werd wederom een feestje! Gezelligheid kende geen tijd en dus duurde een kwartier echt geen kwartier. Zingen maakt mensen blij ook al zing je tien keer hetzelfde liedje!
Het viel me op dat deze meester vrijwel alle namen van de kinderen wist. Dat het ouderwetse bordkrijtje is vervangen door een gitaar. Dat Geoffrey in vrijwel alle groepen iets opbiechtte. Namelijk dat hij van zijn vrouw Wilma houdt, maar ook, dat hij misschien wel nóg meer van chocolade houdt.
Na een nerveus begin raakte Geoffrey in een soort afscheidsroes. Die roes wilde hij niet uitslapen en zei: “Fer, we gaan morgen nog een keer!” René van der Gijp zou zeggen: “Leuk mannetje, niks mis mee!” Nee, echt niet!

Nawoord van de pensionado zelf
“Dank je wel dat ik jullie meester mocht zijn. Ik heb erg veel plezier in mijn werk gehad en dat komt zeker ook door jullie (en jullie ouders). Ik hoop dat jullie vooral dat plezier zullen herinneren en ook daar gaan jullie zelf over. Ik bedoel wat je wil herinneren en wat je belangrijk vindt. Je kan kiezen. En ik snap als geen ander dat er ook ‘poep’ in je leven is. Ruim poep op, maak daarna plezier, maar ga nooit met ‘poep’ gooien.”

Meer berichten