Eusmobiel
Eusmobiel (Foto: Kisten)

AD-columnist Özcan Akyol bezocht Dordtse briefschrijver

door Ferry Visser

Dordrecht - Het gebeurt niet zo vaak dat er een bekende Nederlander in je huiskamer zit. En toch ‘overkwam’ dat mij op woensdag 20 maart. Geen Gaston van de Postcodeloterij, maar niemand minder dan Özcan Akyol - met cameraploeg - belde rond 10 uur aan.
 

Verrassend
Tijdens mijn vrijwilligerswerk in zorgtehuis Waerthove (Rivas Sliedrecht) heb ik altijd het geluid van mijn telefoon uit. De mensen met wie we werken zijn namelijk best gevoelig voor prikkels en bovendien vragen zij om onze hulp.
Maar omdat mijn vader in een ander zorgtehuis in Alblasserdam wordt verpleegd, waak ik wel bij de telefoon.
Ik pak alleen een ‘kijkmoment’ als het echt kan. Op donderdag 14 maart zie ik dat een onbekend telefoonnummer mij heeft gebeld. Ik kijk snel naar het nummer en omdat het geen 06-nummer is maar een ‘035’ vermoed ik dat iemand mij per abuis belde.
Na mijn werktijd kon ik de nieuwsgierigheid niet bedwingen en via een zoekmachine zag ik dat het netnummer van o.a.: Hilversum, Laren, Huizen, Lage Vuursche, Soest, Loosdrecht, Blaricum, Bussum, Naarden en Baarn was.
Een aantal mogelijkheden sloot ik uit. Ik verwachtte niet direct dat prinses Beatrix me vanuit Lage Vuursche aan de telefoon wilde hebben voor een mogelijke sessie tijdens ‘NL doet’. John de Mol woont in Blaricum, maar ook van hem verwachtte ik geen leuke aanbieding. Het bleef gissen en dus trok ik mijn stoute schoenen aan en belde terug.

Een AD-tje
Ik kreeg een jonge dame aan de lijn, stelde me voor en vertelde waarom ik de telefoon niet had aangenomen. Geen punt, ze zou toch nog wel een keer terugbellen. Het gesprek kwam uit Hilversum en de dame in kwestie - Hanna - vroeg of ik de ‘Ferry Visser’ was die regelmatig in het AD te lezen is in de rubriek ‘Lezers brieven’. Ik bevestigde dit en toen kwam de aap uit de mouw.
Zij vertelde mij dat ik in aanmerking kwam om mee te doen aan de online videoserie ‘Brieven met Eus’. Zij had ook mijn webpage bekeken. Daarop staan o.a. al mijn inzendingen die het AD en het AD De Dordtenaar plaatsten en mijn vele artikelen die ik voor ‘De Stem van Dordt’ mag schrijven/publiceren. Mijn inzendingen naar het AD kon zij goed gebruiken voor de videoserie.
De vraag of ik wilde meewerken aan de serie moest even indalen. Toen ik weer terug was op aarde, gaf ik toestemming. Daarna vuurde ze een aantal vragen op me af. De grappigste was of ze ‘jij’ mocht zeggen. Ik antwoordde dat ‘u’ best jij tegen mij mocht zeggen. “Uw stem klinkt namelijk zo jong!”, vervolgde ze.
“Zo”, dacht ik, “ik scoor wel lekker met mijn stem, nu de rest nog!”

Columnist Özcan Akyol is namelijk geïnteresseerd in de mensen achter de bijzondere inzendingen. In de online videoserie gaat hij op bezoek bij briefschrijvers aan het AD en de AD-regiokranten. De serie is te zien op diverse sites en apps van AD, De Stentor, de Gelderlander, Tubantia, Eindhovens Dagblad, Brabants Dagblad, BN/DeStem en PZC.

Het spreekt vanzelf dat de redactie van de columnist in eerste instantie aanklopt bij de lezersredactie van het AD. Die had doorgegeven dat mijn inzendingen opvallend waren door de intensiviteit waarmee ik de rubriek bestook, maar nog meer door de manier waarop ik de reacties inzend. Bijna altijd positief, meedenkend en ook vaak met een knipoog.
Tja, dat klopte wel, maar op de vraag of ik op een bepaald artikel trots was, kon ik niet zo gauw antwoord geven. Als ‘veelschrijver’ schrijf ik eigenlijk over alles.

Veelschrijvers
Bijna drie weken geleden schreef een boze lezer uit Hoogvliet alle namen van de ‘veelschrijvers’ in zijn brief naar de redactie van het AD. Er was boosheid over het idee om op vrijdag 8 maart (Vrouwendag) alleen maar schrijvende vrouwen aan het woord te laten. Hij vermoedde dat het wel weer dezelfde mensen zouden zijn die in de rubriek zouden komen.
Na alle namen van de veelschrijvers zorgvuldig te hebben doorgenomen verscheen er een glimlach op mijn gezicht. Mijn naam stond blijkbaar (nog) niet in zijn database. Ik ben dus helemaal geen veelschrijver!
De volgende dag volgde zijn ‘beloning’ voor het zorgvuldige ‘huiswerk’ in de lezersrubriek en die kwam - uiteraard - van een veelschrijver. Of de boze lezer in kwestie ‘het’ in zijn zak heeft gestoken weet ik niet.

Vanwege mijn vrijwilligerswerkzaamheden en gedeeltelijke mantelzorg zou Hanna mij op maandag 18 maart terugbellen om definitief alles vast te leggen voor een e.v.t. bezoek van ‘Eus’.

Best spannend
Zoals afgesproken belde Hanna op maandag 18 maart terug. Helaas kon ze mij nog niets zeggen. Ik moest nog een nachtje afwachten. De dag erop kwam wel het verlossende telefoontje met de leuke mededeling: ‘Eus en zijn ‘gevolg’ komen woensdag 20 maart tussen 10:00 en 14:00 uur langs’.
Ik stelde Hanna de vraag of ik voor 'De Stem van Dordt' ook een artikel over het bezoek van Eus mocht schrijven. Zo’n vraag had zij nog niet eerder gehad dus kon ze niet direct een antwoord op geven. Ik las mijn ‘voorwerk’ voor en lachend vertelde zij dat ze het artikel graag wilde voorleggen aan de hoofdredactie en kreeg ík het verzoek om mijn verslag door te sturen. Heel kort daarna belde zij terug met de mededeling dat het goed was als ik maar niet vertelde wat er gaat gebeuren. Het programma komt namelijk zaterdag pas online. Daarna hebben we samen een leuke oplossing bedacht voor de ‘plot’.

Een kijkje in de ‘keuken’
Veel lezers vertelden mij dat mijn stukjes het gevoel geven alsof je er zelf bij bent. Natuurlijk fijn om te horen, want zo probeer ik het wel op papier te zetten. Of dit nu ook het geval is durf ik niet te zeggen.
Ik moet eerlijk bekennen dat zo’n gesprek met een bekende BN-er best wel de nodige impact heeft. Gelukkig kreeg ik hulp uit een zeer betrouwbare journalistieke bron en daardoor wist ik dat ik niet de enige was die spontaan een soort ‘opruimstress’ kreeg. Bovendien kreeg ik van dezelfde personen te horen dat ik vooral mezelf moest blijven.
Omdat ik graag de rommelzak uithang, moest er toch maar wat in huis gebeuren. De keuken, de woonkamer kregen een poetsbeurt, de kattenbak werd extra geleegd, de bladblazer moest er aan te pas komen om de zooi, die de laatste storm in onze tuin achter liet, op te ruimen, De ramen werden gezeemd en zelfs de brommobiel kreeg een emmer water, want je weet maar nooit!

Ik geloof wel dat ik heb geslapen, maar toen ik mijn ‘luikjes’ opende, ging alles weer in de stressmode. De fiets moest naar Vietsch voor de geplande servicebeurt, daarna stemmen en op de valreep bedacht ik nog een ‘welkom in Dordt’ traktatie. Wat is er mooier om je gasten te trakteren op hazelnoottaart van Brokking! Na twee pogingen lukte het me om het gebak te bemachtigen. Om half tien dacht ik: “Laat hem nu maar komen! Ik ben er klaar voor!”

Marije (camera) en Kirsten (voor mij de regisseur die dit keer niet de touwtjes in handen had, maar wel haar “Appletje’ en alles nauwlettend met haar telefoon bijhield) zijn de ‘verkenners’. Ze kwamen respectievelijk uit Utrecht en Amsterdam. Er wordt eerst uitgepakt en daarna gekeken naar geschikte locaties en de evt. bijverlichting. Eus komt wat later. De files vanuit Deventer spelen hem parten.
Rond elf uur werd er aangebeld. Geen ‘Gaston’ dus, maar Özcan. Gelukkig volg ik ook zijn serie ‘Eus in medialand’ en daardoor wist ik eindelijk hoe je zijn voornaam goed moet uitspreken. Özcan spreek je uit als ‘Eusdjan’. Best een lastige naam, maar gelukkig maakt hij - en anderen - er zelf iets makkelijks van. “Zeg maar gewoon Eus”.

De reden van zijn komst was mij al uitgelegd. Het gaat vooral over de ‘moeilijke Nederlandse woorden’ in zijn columns. Kort gezegd: ‘Mag het wat makkelijker?”
Tussen de opnames door werd het Brokking gebak genuttigd en gepromoot - smile -. De laatste opnamen maakten we boven en achter de PC.
Mijn ‘schrijvershok’ is in de kattenkamer en als ze nog een keer langs komen zal ik mijn bureau toch maar wat beter schoonmaken. Ik schaamde me rot! Hopelijk zijn de kattenharen niet zichtbaar op de film. Eus ging boven 'voor de tweede ronde', had er duidelijk zin in en we hebben allebei iets plechtig beloofd. Wat dat is blijft voorlopig onder ons, maar is vanaf a.s. zaterdag te zien en te horen via de link onderaan dit artikel.

Nawoord
De opname duurde zo’n 2 uur. Het was erg gezellig en iedereen voelde elkaar goed aan. De setting was grappig. Het deed me af en toe denken aan een televisiebeeld waarbij een staatshoofd met een ander staatshoofd naast elkaar zitten en dan met zo’n tafeltje ertussen. Zo voelde ik me overigens niet. Het ging nu over twee mensen die een klik hadden en met heel veel respect en vriendschappelijk met elkaar omgingen. Dat ik zelfs aan Marije durfde te vragen of ik met haar mee naar huis mocht om te zien hoe zij deze - voor mij chaotische drie uur film - zou afmonteren tot ongeveer zes minuten, is toch wel een bewijs dat de sfeer onderling vertrouwd was. Hoewel ze zei dat het supergezellig was geweest, mocht ik toch niet mee, want er is een geheim. Juist: ‘van de smid’.
Na de opnames gebeurde er nog iets grappigs. Marije filmde uit alle hoeken en gaten om ons vast te leggen, maar aan het eind ging ze toch even voor iemand op haar knieën. Eén voor één maakte zij voor de poezen een uitzondering. Wedden dat onze ‘dames’ in beeld komen!

Ik verklap dus niets over de opname. Dat mag iedereen a.s. zaterdag 23 maart online bekijken via:: https://www.destentor.nl/video/kanalen/nederlands-nieuws~c400/series/brieven-met-eus~s1616 .

Via bovenstaande link vindt u trouwens alle afleveringen van ‘Brieven met Eus’

Meer berichten