Foto:

De aanplant is begonnen: ProefTuin BuitenZinnig krijgt gestalte

door Thierry Dinjens, Stichting BuitenZinnig

Dordrecht - ProefTuin BuitenZinnig; de aanplant van het bos is in volle gang. Het bos, of beter gezegd: de bosbodem is verdeeld in vakken. Alle vakken hebben een letteraanduiding. Hierin komen struiken en bomen gebroederlijk naast elkaar te staan. Een breed assortiment staat te wachten op een plekje in de nog maagdelijke grond. Het herfstblad dat we met vereende krachten in de bodem gefreesd hebben, geeft inmiddels haar voedingsstoffen af aan de aarde.

In potten staan soorten als appelpeer, Franse vijg, donkere zoete kers en rode goudreinet klaar. Onze vrijwilligers zullen hen allemaal een plaatsje geven. Ineens begint het voorheen grasveld werkelijk de contouren van een bos te vormen. In de vaart, waar waterhoentjes schielijk wegschieten en een dikke meerkoet aan deze angsthazerij niet wens mee te doen, liggen potten met rababerplanten; de wortels in het water om uitdroging te voorkomen.

Het is zaak om de bomen op een juiste wijze te planten: niet te diep en met het nodige vocht. De grond rondom de bomen (de zogeheten boomspiegel) moet voldoende toegang bieden voor lucht en water. Deze mag dan ook niet te klein zijn. Struiken die ertussen geplant worden, zoals aalbessen en blauwe bessen worden in groepjes neergezet, zodat ze elkaar versterken door kruisbestuiving. Zowel de bessen als het totaal van de oogst worden op die wijze vergroot.

De ontluikende lente laat ook planten en kruiden bloeien die reeds in de ProefTuin aanwezig zijn. Tussen het gras en de opgestapelde wilgentenen aan de voorkant van de kas duiken de onooglijk kleine zachtblauwe kelkjes van ereprijs is. Naast de bijenkast staat een ribes in volle bloei, terwijl er wonderwel geen enkele honingbij op te bespeuren is. Allen een dikke aardhommel verwaardigt zich om hier een slokje nectar te komen smaken. De paardenbloemen die her en der verspreid groeien, met hun bloemen die bloeien als stralende gele zonnetjes, trekken vroege vlinders aan en een dagpauwoog laat even goed de oogvlekken op de vleugels zien alvorens deze met een snelle vleugelslag weer te sluiten.

We kijken elkaar aan en weten: het is begonnen. Er is nog enorm veel te realiseren vooraleer we helemaal tevreden zijn. Voordat alle vakken ingevuld zijn en alles wat we op het terrein willen bouwen, aanleggen, en graven, zijn we jaren verder. Maar toch: het is begonnen.

Onze bedrijvigheden gaan aan de dikke meerkoet voorbij. De vogel kijkt ijdel naar het eigen spiegelbeeld en lijkt hier voldoende aan te hebben. Wij niet, al zal de ProefTuin doen voor ons wat het water voor de meerkoet doet: spiegelen wie wij zijn.

Meer berichten