Mireille, Djordy en Michael.  De slingers hangen nog in de woonkamer. (foto: Elisa Kuster)
Mireille, Djordy en Michael.  De slingers hangen nog in de woonkamer. (foto: Elisa Kuster) (Foto: )

Mireille heeft weer een toekomst

door Elisa Kuster

Dordrecht - In maart van 2018 interviewde ik Mireille Boet, ze vroeg als nierpatiënt aandacht voor haar ziekte en de mogelijkheden om donor te worden. Omdat ze zelf geen nieren meer had moest ze twaalf uur per dag (!) aan de nierdialyse. Het verhaal greep me zo aan dat ik me ook had opgegeven als donor, zij mocht best mijn nier hebben als dat haar leven redt.

In het jaar wat daarop volgde gingen we samen naar het ziekenhuis voor verschillende onderzoeken. Een nier doneren is één ding maar het moet 'matchen' bij de ontvanger, dat was niet het geval.

Echter, de situatie bij Mireille werd nijpend, de nierdialyse was slechts een tijdelijke oplossing. Er werd gekeken naar een cross over, een ruil van nieren, maar na een jaar was er nog steeds geen geschikte nier gevonden. Tijd voor Plan B, er was een mogelijkheid dat Mireille toch mijn nier kon ontvangen. Geen makkelijk traject maar niet onmogelijk en zolang er geen andere oplossing was, dan gingen we ervoor.

U heeft het misschien opgemerkt, bovenstaand is allemaal in verleden tijd geschreven. Zaterdag 15 juni kreeg ik een appje van Mireille: "Ik ben met politiebegeleiding onderweg naar het ziekenhuis, ze hebben een nier voor me."

Een wonder, want de kans was bijna groter om de Staatsloterij te winnen dan dat er een geschikte nier werd gevonden. Door al de behandelingen in het verleden had ze namelijk veel antistoffen in haar lichaam waardoor alles nog ingewikkelder werd.

Twee dagen later kreeg ik opnieuw een berichtje: "De operatie is geslaagd, ik kan zelfs al rechtop zitten!"

Ineens heeft Mireille weer een toekomst, kan ze dingen ondernemen want ze hoeft niet meer een halve dag aan haar dialyseapparaat.

Ze ontvangt me een week later in haar huis, haar vriend doet enthousiast de deur open. "Ongelooflijk hè?," glundert hij. Een beetje beduusd vertelt ze over het telefoontje van het ziekenhuis terwijl ze met haar vriend en zoontje voetbalschoenen stond te passen. Een uur later lag ze in het ziekenhuis om te wachten op de niertransplantatie. De nier kwam van iemand die was overleden ergens in het buitenland. "Het is een beetje dubbel, want doordat iemand is overleden kan ik nu leven. Maar het geeft ook aan hoe belangrijk die donorwet is, het kan levens redden."

Stap voor stap pakt ze het leven weer op, samen met vriend Michael en zoontje Djordy. "Ik kan het nog steeds amper bevatten. Geen dialyse meer, gewoon dingen kunnen doen."

Elke dag is er eentje, dat weet ze als geen ander, maar sinds dat ene telefoontje is elke dag een feestje. "We moeten alleen nog terug naar de winkel voor nieuwe voetbalschoenen," zegt ze lachend.

Lees hier het vorige artikel over Mireille

Meer berichten