'Kinderkunst'

  Column

Onlangs was ik in het Dordrechts Museum om de tentoonstelling Een Koninklijk Paradijs te bezoeken. U weet wel, die tentoonstelling die door 'onze' koningin Máxima is geopend waarbij ze er nog mooier uitzag dan anders. Haar japon kleurde immers zo geweldig met de schilderijen van Aert Schouman. De tentoonstelling is inderdaad prachtig, iedere ruimte hing vol mooie doeken en de zalen zelf hebben een heel fijne sfeer.

Er was ook een hoek ingericht waar voor kinderen verfkwasten en papier klaarlag om zelf mee aan de slag te gaan. Die kinderen waren nergens te bekennen, maar dat is logisch want ik was er 's avonds. Alleen al die ingerichte hoek met dat maagdelijk witte tekenpapier en die schone potten vol kwasten vond ik persoonlijk een van de hoogtepunten van de tentoonstelling.

U moet weten dat ik zelf geen kinderen heb. Die wens is eenvoudigweg nooit opgeborreld en ik heb zonder kinderen een buitengewoon fijn leven. Omdat ik niet met kinderen 'meegroei' moet ik oppassen niet te blijven steken in de tijd dat ik zelf kind was. Ik moet u bekennen dat ik altijd dacht dat 'de jeugd van tegenwoordig' qua kunst en cultuur opgroeit voor galg en rad. Maar de vers ingerichte workshop in het Dordrechts Museum bewijst het tegendeel.

Vriendin Lya bewees overigens nog eens mijn ongelijk toen ze vertelde over de 8-jarige Eva die met haar klas van de Bavinckschool naar het museum was geweest. Weer terug op school gingen de kinderen zelf aan de slag om een schilderij te maken in de stijl van een bepaalde beroemde schilder. Ook Eva toog aan de slag, nam haar kunstwerk mee naar huis en duwde dit Lya onder haar neus. Lya durfde niet te vragen naar welke kunstenaar de vervalsing was gemaakt. Vooral omdat het voor Eva zo klaar als een klontje was. Daarom vroeg Lya zo achteloos mogelijk: 'Op welke kunstenaar lijkt jouw schilderij ook alweer?' Verbolgen over zoveel onbegrip antwoordde Eva: 'Piet Kasso.'

Caty Groen schrijft elke maand een column in De Stem van Dordt

Meer berichten