Column Caty Groen: Vriend

  Column

Na een facebookloze periode heb ik vanwege mijn werk opnieuw een account genomen en dus plaats ik weer berichtjes en lees ik de berichtjes van mijn vrienden, hun vrienden en verder. Soms reageer ik op berichten met die belangrijke blauwe duim omhoog en schrijf ik een regeltje om mijn betrokkenheid te tonen als ik iets zielig vind, of grappig, verdrietig of hilarisch. Net als mijn bijna twee miljard andere 'vrienden' op Facebook.

Toch, u voelt al iets in de lucht hangen, schrik ik steeds vaker van sommige posts van 'mijn vrienden'. Het lijkt op Facebook erger dan Instagram en Twitter. Maar dat is mijn persoonlijke ervaring.

Oud nieuws, zegt u nu. Iedereen weet dat het niveau tot onder het maaiveld daalt zodra sommige 'vrienden' alleen zijn met hun beeldscherm. Het is vooral de schok als ik langs foto's scroll en er plotseling zo'n bericht opduikt. Na tien leuke foto's van de ene vriend, komt er ineens een zeer onscherpe zwart-witfoto voorbij van iemand met een capuchon op in een winkel. Uit de scheldwoorden onder de foto begrijp ik dat onder de capuchon een manspersoon schuilgaat. Een vuile winkeldief nog wel, volgens mijn 'vriend' die dwingend oproept deze foto te delen. En ik kan hier niet herhalen wat mijn 'vriend' zal doen, mocht de capuchon zijn pad kruisen. Die kans acht ik in Dordrecht niet erg groot omdat de winkel in Heerlen schijnt te zijn en hij van de onscherpe foto nooit de zogenaamde winkeldief kan herkennen. Wat bezielt mijn vriend om zo'n foto te delen? Waarom lucht het kennelijk zo op te helpen een ander met pek en veren te overgieten?

Ik heb ook een rij facebookvrienden die wel foto's kijken, maar de bijschriften niet lezen en vervolgens hetzelfde schrijven als al onder de foto staat. Schrijft een vriend onder een plaatje: 'Dit is de Grote Kerk', dan staat er geheid een keer plechtig onder: De Grote Kerk. En dááronder staat dan, iets frivoler: Hé, wat een leuke foto. Is dat de Grote Kerk? Genieten!

Meer berichten