Herman Kersbergen: ze reageren niet

  Column

Als je de laatste tijd alle publieke discussies volgt valt één ding op: de eenzamen onder ons scoren hoog. En de roep van links tot rechts is duidelijk: vergeet ze niet! Want 1.6 miljoen mensen voelen zich eenzaam in Nederland. De alleenstaanden en veel AOW'ers zitten stil achter de geraniums.

Maar ja, zeggen sommige deskundigen, eenzaamheid hoort bij het leven. Het is gewoon een maatschappelijk probleem. En toch is de oproep duidelijk: kijk naar ze om! Een soort nationaal beroep op ons allemaal. Kortom, het is de hoogste tijd om in actie te komen.

Maar waar blijven die acties dan? Of heeft dit punt van nationale zorg toch ook een keerzijde? Misschien zit het wel in mijn leeftijd, maar het thema 'aandacht voor de eenzamen' houdt mij al geruime tijd bezig. Waarom? Omdat ik zoveel mensen ken die wel degelijk attent zijn op alleenstaanden. Die bij herhaling tegen alleen wonende mannen of vrouwen zeggen: "Bel gewoon bij ons aan. Laat wat van je horen als je ziek bent of niet uit de voeten kan. Moet ik boodschappen voor je doen?"

Over al die goedwillende burgers hoor ik niets. Maar evenmin over die eenzaam thuiswonende buren. Waarom horen we niets van ze? Omdat ze zelf geen enkel signaal afgeven als het nodig en/of gewenst is. En al die goedwillende omwonenden begrijpen dat niet.

Waarom die alleenstaande en kwetsbare burgers dat niet doen? "Ach weet je, je wilt een ander niet graag lastig vallen. Geven is makkelijker dan een helpende hand accepteren."

Een begrijpelijke reactie. Een mens erkent niet graag zijn afhankelijkheid. Wel jammer, want er zijn ongelofelijk veel burgers die het doodgewoon vinden zo'n helpende hand te reiken.

Wellicht zou het daarom goed zijn om een nationale campagne te starten met als thema 'Even bellen helpt!'. Want één ding weet ik zeker: ongelofelijk veel burgers, ja óók jongeren, vormen met elkaar een legioen van hulpverleners.

Meer berichten