Foto:

Caty Groen: Oma 2.0

  Column

Op de middelbare school zag ik haar voor het laatst, maar toen ze in de bus stapte herkende ik haar meteen. Ze plofte neer op het lege bankje tegenover me en stak van direct van wal. Tussen de Spuiweg en winkelcentrum Bieshof kreeg ik de update van een mensenleven.

Ze stelde soms een vraag, maar die was meer bedoeld om haar eigen verhaal te illustreren. Had ik kinderen? Nee? Zij had een zoon en een dochter. Ze was zelfs al oma want Dochter had vorig jaar gebaard.

Om haar woorden kracht bij te zetten kreeg ik een postnatale diashow op de toverlantaarn die Samsung heet. Dochter met dikke buik, Dochter met baby, maar toch vooral Oma met baby.

Ik hoefde enkel te luisteren. Ze bleek een grootmoeder van deze tijd, oftewel een Oma 2.0: gekleurde bril, gekleurd haar, gekleurde jas en tas. Iets te hard pratend, maar dat krijg je als je alle kikkers in de kruiwagen moet houden.

Oma 2.0 was niet alleen Echtgenote en Moeder, maar zelf ook nog steeds Dochter ('Leeft jouw moeder nog, die van mij zit in Vreedonk'). En nu is ze dus Oma. Van alle rollen leek deze nieuwe haar het best te bevallen. Het was wel zaak dat haar eigen dochter vooral dochter bleef en niet veranderde in een moeder, want dan kwamen er problemen.

Zo vertelde Oma 2.0 dat ze nu haar kleinkind van de crèche ging halen. Dochter was verhinderd want in haar huis werd druk gewerkt. Oma 2.0 had namelijk de schilder opdracht gegeven bij Dochter thuis alles op te knappen.

Daar rinkelde de toverlantaarn. 'Sorry, dat is Dochter die moet ik even pakken. Hoi meis, ik zit in de bus. Is je hal klaar? Grijs? Is die schilder daar? Geef hem eens… Nee jongen, ik zei wit, geen grijs. Het moet wit. Kan me niet schelen dat mijn dochter ook blij is met grijs. Wit, hoor je me? Doe het maar over. Is mijn dochter daar nog? Nee, ik hoef haar niet aan de telefoon. Maak jij het nou maar wit en zeg tegen haar dat ik de kleine ophaal. Stuur haar over een half uurtje naar mij, dan gaan we eten.'

Meer berichten