Foto:

Hans Janssen: rare huizen..

  Column

Nog even en het is Kerstmis. Kerstboom optuigen, inkopen doen, cadeautjes, vrienden en familiebezoek, extra tijd met de kinderen, fruitbomen snoeien, terugblikken en vooruitkijken. Wat ging er goed en waar moet ik aan werken? Tevredenheid en geluk worden afgewisseld door bezorgdheid en verwondering.

Ik maak me zorgen over gele hesjes, toenemend populisme, segregatie en armoede in onze samenleving en daarbuiten. Nepnieuws lijkt normaal te worden, powerplay voert de boventoon en jokken wordt beloond. Maar we blijven nadrukkelijk geloven in liefde en het goede in de mens. Wat een boeiende en vermoeiende wereld…

In mijn dorp - aan de overkant van de Lek - heeft de gemeenteraad onlangs besloten om drie goedkope kleinschalige eenpersoonshuisjes neer te zetten op een afgelegen plek naast het milieudepot. Uit de buurt van de bebouwde kom. Bedoeld voor alleenstaande mannen die, om wat voor reden dan ook, het alleen even niet meer trekken. Deze 'Skaeve Huse' zijn woningen bedoeld voor mensen die voor overlast in hun omgeving zorgen en dus niet meer alleen kunnen wonen. Chronische psychiatrische patiënten, buitenslapers en 'zorgmijders' zijn de doelgroep. Op bepaalde tijden is begeleiding en de politie let extra op.

Als oud-Amsterdammer (daar leven deze vergeten groepen gewoon op straat) vond ik dit een sympathiek en mooi gebaar dat steun verdient. Tijdens de informatieavond voor buurtbewoners bleek ik echter een van de zeer weinigen die voorstander waren van dit sociale initiatief. Het verzet uit de buurt was massief en onverbiddelijk. Moedwillig werd gesproken over messentrekkers, verkrachters, criminelen en ander gespuis. De sfeer werd onvriendelijk. Bewoners die het verst weg wonen van de beoogde locatie schreeuwden moord en brand. Plots werden ook wij met verontwaardiging aangekeken: Hoe durfden we hier vóór te zijn?! Ik blijf me verwonderen en soms zorgen maken over de wereld om mij heen. Plaatsvervangende schaamte kan daar nu aan worden toegevoegd.

Meer berichten