Foto:

Herman Kersbergen: De mensen verkillen

  Column

'De aarde warmt op, maar de mensen verkillen'. Nee, het is geen woordspeling van mij, maar van dominee Kees Streefkerk, predikant in de wijk Sterrenburg, uitgesproken op zondag 21 juli in de Ontmoetingskerk.

'De aarde warmt op, maar de mensen verkillen'. Woorden die mij de laatste weken zijn bijgebleven. Waarom?

Zeker de aarde warmt op, maar is de menselijke verkilling niet erger? Wie de laatste weken via de moderne media alle op - en aanmerkingen leest krijgt het er op zijn minst koud van. Het eigen gelijk vlieg je om de oren. Nee, vooral niet even persoonlijk (bij twijfel) een vraag stellen aan de ander. Gewoon jut en juul je eigen gelijk verkondigen, al dan niet slecht geïnformeerd.

Het is waar: de menselijke verkilling is maatschappelijk breed. Zo lees ik in mijn dagblad dat een raadslid van de VVD een boerkaverbod eist van de directie van het Alb. Schweitzer ziekenhuis. Uiteraard lappen de beleidsmaker in dit medisch centrum zo'n verzoek gewoon aan hun laars. Die wisten wat deze plaatselijke 'volksvertegenwoordiger' blijkbaar niet wist: het stadsbestuur gaat daar helemaal niet over! Maar ja, waar staat het liberalisme vandaag nog voor?

'De aarde warmt op, maar de mensen verkillen'. We ervaren het helaas dagelijks om ons heen. Medewerkers in de zorg, in het onderwijs, hulpverleners langs de weg, buren onder elkaar. Te veel korte lontjes. En toch...

In het Sterrenburgpark was het zomer. Spelende kinderen in vakantietijd. Moeders, gezellig keuvelend op de bankjes. ,,Wat u zegt mijnheer, het is hier fijn vertoeven! Vlakbij huis ook. En dat komt me goed uit, want vanmorgen heb ik de nodige hand – en spandiensten verleend bij de buren. Kunnen niet best meer uit de voeten. Vandaar".

Streefkerk heeft gelijk: 'De aarde warmt op, maar de mensen verkillen'. Laten we dus niet in die val lopen. Passief reageren als we niet direct ons gelijk krijgen. Leren luisteren alvorens we spreken.

Meer berichten