Foto:

Drie kwartier

  Column

Of het nu kwam door het mooie weer, Open Monumentendag of een combinatie van die twee, in het centrum van Dordt kon je zaterdag over de hoofden lopen. Prima natuurlijk, want de binnenstad kan me niet levendig genoeg zijn. Bovendien draag ik de middenstand een warm hart toe en hoop altijd dat ze het dan lekker druk hebben. Dat hun kassa maar vaak moge rinkelen.

 

Maar goed, ik was gedwongen in de massa mee te slenteren over de weekmarkt. Het stukje van de stroopwafelkraam naar de bh-kraam van Dirk duurde eeuwen. Ik sjokte achter oma's aan die buggy's voortduwden (moeders die buggy's duwen zijn a rare species geworden) en probeerde ter hoogte van de bloemenkraam van Huijgen (die van de 'bloemen die niet zullen buigen') de bijbehorende opa's van de buggy's in te halen.

Veel buggy duwende oma's lijken in constante staat van nijd te zijn, maar misschien heb ik dat mis want soms is niet alles wat het lijkt. Zo heb ik ook de indruk dat de opa's altijd lopen te eten; een harinkie, bakkie kibbeling, patatje. Geen idee waarom de opa's dat doen. Misschien compensatiegedrag, of verveling. Of beide. 'Jij nog?' probeert een opa en goeiig houdt hij zijn frietbakje onder de neus van oma. 'Ik niet,' snauwt oma en weert het restant van een patatje oorlog af. Er is al genoeg oorlog in haar hoofd. Driftig duwt ze de buggy voort, voor zover de drukte dat toelaat. Zo sjokken we met z'n allen tergend langzaam door de Sarisgang.

Een paar dagen geleden had ik een telefonisch interview met een Dordtenaar die naar Oostenrijk is verhuisd. Op mijn vraag of er verschillen zijn tussen Dordrecht en het Oostenrijkse dorp waar hij nu woont, zei hij: 'Hier hebben we geen verkeerslichten. Vroeger duurde het zeker tien minuten voordat ik de wijk Stadspolders uit was. Steeds moest ik wachten voor al die stoplichten en het drukke verkeer tijdens de spits. Als ik nu mijn dorp uitrij, ben ik in tien minuten al kilometers ver weg.'

Ik moest aan hem denken toen ik na drie kwartier eindelijk op het Statenplein was. Drie kwartier! Stel je voor dat ik in dat dorp woonde. Dan was ik in drie kwartier van mijn Schloss in Österreich wel zo ongeveer gearriveerd bij de Albanese grens. Op de fiets.

Meer berichten